Τζουμέρκα: Γεφύρι Πλάκας - Παραλία Αχελώου - Ρωμαϊκό Υδραγωγείο Νικόπολης - Σπηλιά Αγίου Γεωργίου - Λίμνη Ζηρού.

Το γεφύρι της Πλάκας, που γεφυρώνει τον ποταμό Άραχθο και συνδέει τα Τζουμέρκα με τα Κατσανοχώρια, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα και πιο εμβληματικά μνημεία της ελληνικής λαϊκής αρχιτεκτονικής. Χτίστηκε το 1866 από τον ξακουστό πρωτομάστορα Κωνσταντίνο Μπεκά, μετά από δύο προηγούμενες αποτυχημένες προσπάθειες, και ξεχωρίζει για τις εντυπωσιακές του διαστάσεις: με άνοιγμα κάμαρας 40 μέτρα και ύψος 21 μέτρα, αποτελεί το μεγαλύτερο μονότοξο γεφύρι των Βαλκανίων και το τρίτο μεγαλύτερο στην Ευρώπη. Πέρα από την αρχιτεκτονική του αξία, το γεφύρι κουβαλά τεράστια ιστορική κληρονομιά, καθώς υπήρξε το φυσικό σύνορο της Ελλάδας με την Οθωμανική Αυτοκρατορία από το 1881 έως το 1912, ενώ εκεί υπογράφηκε στις 29 Φεβρουαρίου 1944 η ιστορική «Συμφωνία της Πλάκας» για την κοινή δράση των αντιστασιακών οργανώσεων ΕΛΑΣ και ΕΔΕΣ. Την 1η Φεβρουαρίου 2015, μετά από μια σφοδρή κακοκαιρία και ιστορικά ύψη πλημμύρας του Αράχθου, το κεντρικό τόξο του γεφυριού κατέρρευσε. Ωστόσο, μέσα από ένα υποδειγματικό και διεθνώς αναγνωρισμένο έργο αναστήλωσης που ολοκληρώθηκε το 2020, το γεφύρι ξαναχτίστηκε με την ίδια ακριβώς παραδοσιακή τεχνική και με τις αυθεντικές πέτρες που ανασύρθηκαν από το ποτάμι, στεκόμενο ξανά σήμερα ως σύμβολο της πολιτιστικής κληρονομιάς της Ηπείρου.
Η Παραλία του Αχελώου, στα Τζουμέρκα, αποτελεί μια ιδιαίτερη «παραλία» μέσα στο ορεινό τοπίο της Ηπείρου, όπου τα κρυστάλλινα νερά του ποταμού σχηματίζουν μικρές φυσικές ακτές ανάμεσα στις απότομες, καταπράσινες πλαγιές. Βρίσκεται κοντά στην κρεμαστή γέφυρα Γλύστρα–Γκολφάρι, σε ένα ήσυχο και σχετικά απομονωμένο σημείο, κάτω από τις επιβλητικές κορυφές των Αθαμανικών Ορέων. Η πρόσβαση γίνεται από χωματόδρομο και σύντομη κατάβαση προς την όχθη, ενώ η χαρακτηριστική κρεμαστή γέφυρα αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο του τοπίου. Το καλοκαίρι τα δροσερά νερά του Αχελώου προσφέρονται για κολύμπι, δημιουργώντας έναν μοναδικό συνδυασμό βουνού και ποταμού και δικαιολογώντας απόλυτα τον χαρακτηρισμό της ως «παραλία των Τζουμέρκων». 
Στην ευρύτερη περιοχή της Φιλιππιάδας δεσπόζει το μνημειώδες Ρωμαϊκό Υδραγωγείο Νικόπολης, ένα από τα σημαντικότερα τεχνικά έργα της αρχαιότητας στην Ελλάδα. Κατασκευάστηκε τον 1ο αιώνα π.Χ. για να μεταφέρει το νερό από τις πλούσιες πηγές του Αγίου Γεωργίου στην ακμάζουσα πόλη της Νικόπολης, καλύπτοντας μια απόσταση που ξεπερνούσε τα 50 χιλιόμετρα. Οι σωζόμενες τοξωτές γέφυρες και οι πελώριοι πεσσοί του ορθώνονται επιβλητικά μέσα στο καταπράσινο τοπίο, μαρτυρώντας την υψηλή αρχιτεκτονική και μηχανική γνώση της εποχής. Ακριβώς πάνω από τις πηγές βρίσκεται η Σπηλιά του Αγίου Γεωργίου, ένα φυσικό κοίλωμα στον βράχο, το οποίο ξεχωρίζει από τον χαρακτηριστικό σταυρό που υπάρχει στο σημείο.
Η λίμνη Ζηρού, λίγο έξω από τη Φιλιππιάδα στην Πρέβεζα, αποτελεί έναν από τους πιο όμορφους φυσικούς προορισμούς της Ηπείρου. Βρίσκεται μέσα σε ένα καταπράσινο τοπίο με πλατάνια, βελανιδιές και πεύκα, ενώ η επιφάνειά της καλύπτει περίπου 470 στρέμματα και το μέγιστο βάθος της υπολογίζεται γύρω στα 60–70 μέτρα. Η λίμνη αποτελεί τεκτονικό και καρστικό σχηματισμό, τροφοδοτείται κυρίως από υπόγειες πηγές και παρουσιάζει ιδιαίτερο υδρολογικό ενδιαφέρον, καθώς ο υπόγειος υδροφόρος ορίζοντας φαίνεται να επικοινωνεί με το σύστημα του ποταμού Λούρου. Η πλούσια βλάστηση και η ποικιλία της πανίδας και των πτηνών προσδίδουν στην περιοχή σημαντική οικολογική αξία. Στις όχθες της κατασκευάστηκε κατά την περίοδο 1950–1955 η Παιδούπολη Ζηρού, για τη φιλοξενία και περίθαλψη ορφανών παιδιών του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και του Εμφυλίου, αφήνοντας ένα ιδιαίτερο αποτύπωμα στη νεότερη ιστορία της περιοχής. Σήμερα η λίμνη αποτελεί δημοφιλή προορισμό για πεζοπορία, ποδηλασία, αναψυχή και δραστηριότητες όπως κανό και καγιάκ, διατηρώντας παράλληλα την αίσθηση ενός ήρεμου και σχετικά ανέγγιχτου φυσικού τοπίου. 

Γεφύρι Πλάκας:

Παραλία Αχελώου: 

Υδραγωγείο Νικόπολης:

Σπηλιά Αγίου Γεωργίου:

Λίμνη Ζηρού:

Τέλος και τω Θεώ δόξα.

Τζουμέρκα: Πέρασμα Μπάρος - Κουιάσα - Ι.Μ.Βύλιζας - Καταρράκτης Ματσούκι - Σπήλαιο Ανεμότρυπα.

Το πέρασμα του Μπάρου, φωλιασμένο στις επιβλητικές κορυφές της Νότιας Πίνδου, αποτελεί το υψηλότερο ασφαλτοστρωμένο ορεινό πέρασμα της Ελλάδας, φτάνοντας σε υψόμετρο που ξεπερνά τα 1.900 μέτρα. Συνδέοντας ιστορικά τη Θεσσαλία με την Ήπειρο και ειδικότερα τα ορεινά χωριά των Τρικάλων με τα Μαστοροχώρια των Τζουμέρκων, η διαδρομή αυτή υπήρξε ανά τους αιώνες ζωτικός δρόμος για τους ντόπιους μετακινούμενους κτηνοτρόφους και τα καραβάνια. Σήμερα, το πέρασμα προσφέρει στους επισκέπτες μια απαράμιλλης ομορφιάς ταξιδιωτική εμπειρία, καθώς διασχίζει ένα άγριο, αλπικό τοπίο με απόκρημνες χαράδρες, γυμνές ορθοπλαγιές και καθηλωτική, πανοραμική θέα προς τις χαράδρες του Καλαρρύτικου και του Αχελώου. Παρά τις δύσκολες και συχνά αποκλεισμένες από τα χιόνια καιρικές συνθήκες κατά τους χειμερινούς μήνες, ο Μπάρος παραμένει ένας από τους πιο εντυπωσιακούς και αυθεντικούς ορεινούς προορισμούς, προσέλκοντας λάτρεις της περιπέτειας, της φύσης και της οδήγησης στην καρδιά της Ηπείρου.

Για τους καταρράκτες Κουιάσα, η διαδρομή ξεκινά από το σημείο όπου τελειώνει ο ασφαλτοστρωμένος δρόμος, λίγο νότια των Καλαρρυτών. Από εκεί ξεκινά μια ήπια πεζοπορία σε μονοπάτι ή παλιό καλντερίμι, που διασχίζει πλούσια βλάστηση με πλατάνια και καστανιές, ακολουθώντας τη ροή ενός μικρού ρέματος. Λίγο μετά, εμφανίζεται ένα πετρόχτιστο γεφυράκι, στο οποίο η πορεία συνεχίζει από τη δυτική όχθη του ποταμού Χρούσια. Περίπου 15 λεπτά αργότερα, ο ήχος των νερών προδίδει την παρουσία των καταρρακτών Κουιάσα, ενώ στην αριστερή πλευρά του μονοπατιού ξεπροβάλλει ένας παλιός νερόμυλος, σήμερα πλήρως ανακαινισμένος και λειτουργικός ως παραδοσιακό καφέ, μέσα σε ένα παραμυθένιο περιβάλλον. Το μονοπάτι συνεχίζει προς τα βορειοδυτικά, οδηγώντας σε έναν ακόμα καταρράκτη και σε μια σειρά από φυσικές βάθρες, διαμορφωμένες από διαδοχικές πτώσεις του νερού. Η περιοχή είναι καταπράσινη και δροσερή, με την αίσθηση της απομόνωσης και της άμεσης επαφής με την παρθένα φύση να κυριαρχεί. Η επιστροφή γίνεται από την ανατολική πλευρά του ποταμού, σχηματίζοντας έναν ευχάριστο κυκλικό περίπατο μέσα στο καταπράσινο τοπίο.

Η Ιερά Μονή Βύλιζας είναι ένα από τα πιο ιστορικά και επιβλητικά μοναστήρια της Ηπείρου, χτισμένη σε μια απόκρημνη και στρατηγική τοποθεσία των Βορείων Τζουμέρκων, σε υψόμετρο περίπου 1.050 μέτρων κοντά στο χωριό Ματσούκι. Ιδρύθηκε κατά τη βυζαντινή περίοδο —πιθανολογείται γύρω στον 11ο αιώνα— και θεωρείται ένα από τα παλαιότερα θρησκευτικά κέντρα της περιοχής, έχοντας μάλιστα συνδεθεί ιστορικά με την ίδρυση της γειτονικής Μονής Κηπίνας. Αφιερωμένη στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, γνώρισε τεράστια πνευματική και οικονομική ακμή κατά το παρελθόν, διαθέτοντας πλούσια βιβλιοθήκη, ενώ λειτούργησε και ως καταφύγιο κατά τους εθνικούς αγώνες πριν την ερήμωσή της στον 20ό αιώνα. Η ονομασία «Βύλιζα» προέρχεται από τη λατινική ή βλάχικη λέξη που σημαίνει «σκοπιά» ή «φυλάκιο», λόγω της πανοραμικής θέσης της που ελέγχει τα περάσματα της Πίνδου. Το καθολικό της μονής ακολουθεί την ηπειρώτικη αρχιτεκτονική, το οποίο στο εσωτερικό του κοσμείται από εξαιρετικής τέχνης αγιογραφίες που χρονολογούνται από τον 17ο και 18ο αιώνα, καθώς και από ένα σπουδαίο ξυλόγλυπτο τέμπλο. Τα ερείπια των κελιών και των βοηθητικών χώρων μαρτυρούν το μέγεθος του μοναστηριακού συγκροτήματος που κάποτε έσφυζε από ζωή. Λίγο πιο δίπλα υπάρχει και ο ναός του Αγίου Ιωάννου που και αυτός κοσμείται από αξιόλογες αγιογραφίες. Η μονή προσεγγίζεται σήμερα μέσω ενός πανέμορφου πέτρινου μονοπατιού, κρεμασμένη πάνω από βαθιές χαράδρες και το ρέμα του Ματσουκίου, προσφέροντας μια συγκλονιστική θέα στο άγριο ορεινό ανάγλυφο της περιοχής.

Το Σπήλαιο Ανεμότρυπα βρίσκεται λίγο έξω από τα Πράμαντα, στα Τζουμέρκα, σε υψόμετρο περίπου 900 μέτρων, και αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα φυσικά αξιοθέατα της περιοχής. Η ιστορία του ξεκινά το 1960, όταν δύο νέοι από τα Πράμαντα, ο Αποστόλης Λάμπρης και ο Γεώργιος Καρακώστας, αντιλήφθηκαν ένα έντονο ρεύμα δροσερού αέρα να βγαίνει από μια σχισμή στον βράχο και εξερεύνησαν το εσωτερικό της, με τη σπηλαιολόγο Άννα Πετροχείλου να αναλαμβάνει στη συνέχεια τη συστηματική εξερεύνησή τουΠρόκειται για σπήλαιο που αποτελεί τμήμα ενεργού υπόγειου ποτάμιου συστήματος και διαθέτει τρία επίπεδα, με το επισκέψιμο τμήμα να παρουσιάζει εντυπωσιακούς σταλακτίτες και σταλαγμίτες, τρεις χαρακτηριστικές χρωματιστές λίμνες, μικρό καταρράκτη και υπόγειο ποτάμι που διασχίζει το σπήλαιο. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του είναι η έντονη λευκότητα των σχηματισμών του και η συνεχής παρουσία του νερού, στοιχεία που δημιουργούν ένα μοναδικό υπόγειο τοπίο στην καρδιά των Τζουμέρκων.

Πέρασμα Μπάρος: 

Μονοπάτι προς καταρράκτες Κουιάσα:

Ιερά Μονή Βύλιζας:

Καταρράκτης Ματσούκι:

Σπήλαιο Ανεμότρυπα:

Τέλος και τω Θεώ δόξα.