Οι Καταρράκτες Μελάτες, κοντά στον ομώνυμο οικισμό της Άρτας, αποτελούν έναν ιδιαίτερο φυσικό σχηματισμό στην περιοχή της Κοιλάδας του Αχελώου. Το κύριο χαρακτηριστικό του σημείου είναι οι δύο εντυπωσιακοί καταρράκτες που πέφτουν από μεγάλο ύψος, δημιουργώντας στη βάση τους πεντακάθαρες φυσικές λίμνες μέσα σε ένα περιβάλλον άγριας βλάστησης. Η πρόσβαση γίνεται μέσω μιας σύντομης διαδρομής που αναδεικνύει το παρθένο ανάγλυφο των Τζουμέρκων. Με συνεχή ροή το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου, οι Μελάτες αποτελούν έναν ιδανικό εναλλακτικό προορισμό για όσους αναζητούν την ηρεμία και την αυθεντική επαφή με τη φύση της Ηπείρου.
Η Τεχνητή Λίμνη Πουρναρίου αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα υδροηλεκτρικά έργα της Ηπείρου και σχηματίστηκε με την κατασκευή του φράγματος στον ποταμό Άραχθο. Βρίσκεται κοντά στην Άρτα και εκτείνεται σε ένα εντυπωσιακό φυσικό τοπίο, όπου το νερό συναντά τις καταπράσινες πλαγιές της περιοχής. Εκτός από τη λειτουργική της σημασία για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας και την άρδευση, η λίμνη έχει εξελιχθεί και σε σημείο φυσικής ομορφιάς, προσελκύοντας επισκέπτες που απολαμβάνουν την ηρεμία του τοπίου, τη θέα στο νερό και τις ευκαιρίες για φωτογραφία και εξερεύνηση της γύρω περιοχής.
Το Αθαμάνιο Άρτας είναι ένα από τα μεγαλύτερα και πιο ζωντανά χωριά των Κεντρικών Τζουμέρκων, χτισμένο αμφιθεατρικά σε υψόμετρο περίπου 800 μέτρων στις πλαγιές της κορυφής Πυραμίδα. Το χωριό περιβάλλεται από ένα επιβλητικό ορεινό τοπίο με πυκνά δάση ελάτης και τρεχούμενα νερά, ενώ η στρατηγική του θέση προσφέρει πανοραμική θέα προς την κοιλάδα του Αχελώου και τις γύρω βουνοκορφές της Πίνδου. Χαρακτηρίζεται από την παραδοσιακή του αρχιτεκτονική με τα πέτρινα σπίτια και την ευρύχωρη κεντρική πλατεία, η οποία αποτελεί σημείο συνάντησης για κατοίκους και επισκέπτες κάτω από τη σκιά των αιωνόβιων πλατάνων. Λόγω του πλούσιου φυσικού του ανάγλυφου, το Αθαμάνιο αποτελεί ιδανικό ορμητήριο για πλήθος δραστηριοτήτων, από πεζοπορικές διαδρομές και ορειβασία μέχρι περιηγήσεις σε ιστορικά μνημεία και τοξωτά γεφύρια, διατηρώντας αναλλοίωτη την αυθεντική ηπειρώτικη φιλοξενία και την παράδοση της περιοχής.
Το μονοπάτι «Λουτρά Καπετάνου» αποτελεί μια από τις πιο ατμοσφαιρικές και ιστορικές διαδρομές στην περιοχή του Βουργαρελίου Άρτας, στην καρδιά των κεντρικών Τζουμέρκων. Η ονομασία της τοποθεσίας συνδέεται άρρηκτα με την περίοδο της Επανάστασης και της δράσης των κλεφταρματολών, καθώς λέγεται πως το σημείο αποτελούσε καταφύγιο και τόπο ανάπαυσης για τους καπεταναίους της περιοχής. Πρόκειται για μια διαδρομή ήπιας δυσκολίας που ξεκινά από το χωριό και ελίσσεται μέσα σε ένα πυκνό δάσος από έλατα και πλατάνια. Το κύριο χαρακτηριστικό της πορείας είναι η συνεχής επαφή με το υγρό στοιχείο, καθώς το μονοπάτι ακολουθεί τη ροή του νερού που κατεβαίνει από τις πηγές των Τζουμέρκων. Στο τέλος της διαδρομής, ο επισκέπτης συναντά μικρούς φυσικούς σχηματισμούς νερού και πέτρινες γούρνες, οι οποίες περιβάλλονται από κάθετους βράχους, δημιουργώντας ένα απομονωμένο και γαλήνιο σκηνικό.
Το γεφύρι της Πλάκας, που γεφυρώνει τον ποταμό Άραχθο και συνδέει τα Τζουμέρκα με τα Κατσανοχώρια, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα και πιο εμβληματικά μνημεία της ελληνικής λαϊκής αρχιτεκτονικής. Χτίστηκε το 1866 από τον ξακουστό πρωτομάστορα Κωνσταντίνο Μπεκά, μετά από δύο προηγούμενες αποτυχημένες προσπάθειες, και ξεχωρίζει για τις εντυπωσιακές του διαστάσεις: με άνοιγμα κάμαρας 40 μέτρα και ύψος 21 μέτρα, αποτελεί το μεγαλύτερο μονότοξο γεφύρι των Βαλκανίων και το τρίτο μεγαλύτερο στην Ευρώπη. Πέρα από την αρχιτεκτονική του αξία, το γεφύρι κουβαλά τεράστια ιστορική κληρονομιά, καθώς υπήρξε το φυσικό σύνορο της Ελλάδας με την Οθωμανική Αυτοκρατορία από το 1881 έως το 1912, ενώ εκεί υπογράφηκε στις 29 Φεβρουαρίου 1944 η ιστορική «Συμφωνία της Πλάκας» για την κοινή δράση των αντιστασιακών οργανώσεων ΕΛΑΣ και ΕΔΕΣ. Την 1η Φεβρουαρίου 2015, μετά από μια σφοδρή κακοκαιρία και ιστορικά ύψη πλημμύρας του Αράχθου, το κεντρικό τόξο του γεφυριού κατέρρευσε. Ωστόσο, μέσα από ένα υποδειγματικό και διεθνώς αναγνωρισμένο έργο αναστήλωσης που ολοκληρώθηκε το 2020, το γεφύρι ξαναχτίστηκε με την ίδια ακριβώς παραδοσιακή τεχνική και με τις αυθεντικές πέτρες που ανασύρθηκαν από το ποτάμι, στεκόμενο ξανά σήμερα ως σύμβολο της πολιτιστικής κληρονομιάς της Ηπείρου. Η Ιερά Μονή Γεννήσεως της Θεοτόκου Μουχουστίου, χτισμένη σε μια κατάφυτη πλαγιά σε απόσταση αναπνοής από το ιστορικό γεφύρι της Πλάκας, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα μεταβυζαντινά μνημεία των Τζουμέρκων. Αν και η παράδοση τοποθετεί την ίδρυσή της στον 13ο ή 14ο αιώνα, η σημερινή μορφή του συγκροτήματος ανάγεται στον 17ο αιώνα, με το καθολικό να έχει ανακαινιστεί εκ βάθρων το 1663, σύμφωνα με τη σωζόμενη κτητορική επιγραφή. Αρχιτεκτονικά, το καθολικό της μονής παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον: ανήκει στον τύπο του εγγεγραμμένου σταυροειδούς ναού με τρούλο και ανυψωμένο εγκάρσιο κλίτος, ο οποίος συνδυάζει στοιχεία της τοπικής ηπειρωτικής ναοδομίας. Η κατασκευή είναι εξολοκλήρου λιθόκτιστη, με τη στέγη καλυμμένη από τις παραδοσιακές γκρίζες σχιστολιθικές πλάκες. Στο εσωτερικό του ναού διασώζεται ένας εξαιρετικός και πλήρης ζωγραφικός διάκοσμος, ο οποίος φιλοτεχνήθηκε το 1694 από τους ξακουστούς Καλαρρυτινούς ζωγράφους (αδελφούς Μιχαήλ και Κωνσταντίνο). Οι τοιχογραφίες αυτές ξεχωρίζουν για την εκφραστικότητα και τη λεπτομέρειά τους, ακολουθώντας τα πρότυπα της μεταβυζαντινής σχολής της Βορειοδυτικής Ελλάδας. Το μοναστήρι, το οποίο κατά το παρελθόν διέθετε μεγάλη περιουσία και λειτούργησε ως πνευματικό και επαναστατικό κέντρο της περιοχής, έχει αναστηλωθεί προσεκτικά από την Αρχαιολογική Υπηρεσία, διατηρώντας αναλλοίωτη την αυθεντική αρχιτεκτονική και ιστορική του ταυτότητα.
